Uczniowskim piórkiem pisane

                                         Uczniowskim piórkiem pisane

Nie brakuje w naszej szkole uczniów z pasją. Oto utwory uczennicy kl Ic-

Aleksandry Noculak

 Nie pozostanie po nas nic                                     Wspólna cecha

Wszyscy kiedyś umrzemy                                                           Mówią, że nie ma takich samych ludzi .

W oczach innych mkniemy                                                          Ludzi, których ta sama rzecz nudzi.

jak łza                                                                                           Dwoje ludzi, którzy mają te same wady, zalety,

Jako mgła                                                                                     Którzy dają te same porady,

miniemy odsłaniając świat                                                           Którzy mają to samo miejsce jako ich zakątek,

Wróci po nas dawny ład                                                               Którzy uważają to samo za majątek,

I zostaną tylko szare grobowce                                                     Którzy pragną mieć przyjaciela,

może wspomnienia zanikające                                                     Którzy chcą spełniać te same marzenia.

Aż przyjdzie pierwszy listopada                                                   Jest jedna cecha, która łączy cały światy.

jak w filmach, deszcz będzie padał                                              Cały, czyli wszystkich nas.

Wszyscy niby wzruszeni zadumą                                                 Jedno zdanie pisane w słońca promyku:

na Twój grób pójdą                                                             WSZYSCY ŚMIEJEMY SIĘ W TYM SAMYM JĘZYKU!

Szkoda, że na co dzień nie pamiętają

że nie codzienni znicz składają

Wpływu na to mieć nie możemy

bo przecież i tak wszyscy miniemy

Niech każdy z nas przed śmiercią

wyda dławiący krzyk

jaki chce stroik, jak duży ma być znicz

By grób wyglądał dostojnie

a sąsiad podziwiał spokojnie

Ale i znicz w końcu wygaśnie

Nie pozostanie po nas nic

         Kim jesteś?

Pytasz kim jestem?

Dwunastoletnią dziewczyną.

Mogłabym zostać wspaniałą aktorką.

Świetnie gram kogoś, kim od dawna nie jestem.

Moje oczy są jak spragniona deszczu łąka,

na której często walczy wiatr.

Mam złociste włosy,

które łapią promienie słońca.

Nos… do dzisiaj pamięta

zapach mamy…

Usta… kochają szeptać.

Serce? Małe, naiwne serduszko.

Czasami się śmieje, a czasami szlocha.

Już wiesz, kim jestem?